Fiilden sonra - (tire) işareti yaparsak, fiili okurken -mek, -mak mastar hali ile okumamız gerektiğini anlatmıştı orta ya da ilk okul Öğretmenlerimden biri. Bu eski bilgiyi hatırlayarak başlığı tekrardan okuduğumuzda,

iletmek’ten mi, iletişmek’ten mi İletişim…

demeye çalıştığımı anlamış oluyoruz…

İletişim bir süreçtir diyen bile varken felsefe yapmaya gerek yok. Girmeye kalksak zaten mesaj, alıcı, kaynak gibi kısa tanımlarla başlayacak bir olaya girişmiş olacağımızdan amacından kopacak yazı.

Biri, arada yürümeye kalksan aylarca varamayacağın uzaklıkta bir yerlerde… Bu biri ya da birileri bu diğerleri ile sadece bir tuşa basıp konuşabilmekte ve hatta görüşebilmekte ve hatta iletişirken yapılabilecek bir çok şeyi yapabilmekteler. Hal böyleyken o aslında çoook uzaklarda olan şahsa ulaşabilmenin kolaylığından olsa gerek ya da yeni aracın faydalarından, birden anlamsızca olacağı herhalinden belli olan ve sadece kısıtlı konuşmaların döngüsünde kalan nasılsınız ya da merhaba lı cümlelerin boşa sarfedildiği anlar oluyor. Aslında bu anlamı bile kelimelerinden çok daha anlamsız olan yazı dahi bu yakındığım olaya örnek.

Bir programlama dilini ilk öğrendiğinizde bile ekrana Merhaba Dünya yazar insanlar. O dilin anlatıldığı kaynaklarda öyle olduğundan mı olsa gerek bu durum yoksa her insan kafamı tutmak ister dünyaya belli değil. Ama bildiğim bir şey var ki anlamsız şeylere ve bu anlamsız işlere meze olan maydonozlara gıcığım. Yapmış olmak için yapanlara gıcık olduğum kadar gıcığım hatta. Nedense; gıcık kelimesine, ben gıcık oluyorum demek için, gıcığım şeklinde çekip üzerine bir aidiyet ve zaman kavramı kattığımızda yumuşamasına da kıl oldum. O sonundaki k harfi yumuşak bir geye dönüştüğünde kelimenin anlamı yitiyor.
Lütfen konuşmuş olmak için konuşmayın ne telefonda ne de msn de. Ne de yeryüzünde… :P